speeltijd.
Een week de homo ludens in uzelve loslaten: iedereen zou dat eens moeten doen. Vorig jaar ging ik voor het eerst naar het Domaine de Boisbuchet om een workshop design te volgen. Het domein werd in de jaren ‘80 gekocht door Alexander von Vegesack, de directeur van het Vitra Design Museum. Sinds een twintigtal jaar organiseert het museum er - samen met het Centre Pompidou - workshops design en kunst. Die staan open voor iedereen, maar het leeuwendeel van de deelnemers zijn studenten productdesign, naast designverzamelaars die zelf eens een poging willen doen, verpakkingsontwerpers, een arts die lampen maakt in haar vrije tijd, een ex-visser … en ondergetekende dus.
Vorig jaar volgde ik er de workshop Liquid Metal bij Max Lamb. In een week leerden we metaal smelten, mallen maken en daar voorwerpen mee produceren. De meest waanzinnige experimenten passeerden de revue: een collega-workshopper maakte bijvoorbeeld eikeltjes na, waarvan hij de metalen afgietsels dan terug op de boom plaatste. Een andere deelnemer had dan weer vleugels gemaakt die hij op z’n rug kon binden. Mijn eerste pogingen, om een kom te maken, mislukten jammerlijk door een foute inschatting van de zwaartekracht. En zo werd het een asbak, al kon het ook iets anders zijn.
Op het einde van de week stelden we dan onze eindprojecten voor: dat van mij was een tafeltje of krukje, dat bestaat uit een gegoten onderstel en een blad. Het onderstel bestaat uit twee identieke delen, waarvoor je dezelfde mal kunt gebruiken. De 2 delen passen in elkaar en vormen zo een stabiel onderstel waarop je eender wat kunt zetten: een gestoffeerd zitvlak voor een krukje, een multiplex tafelblad of een stuk plexiglas waar je de constructie goed door kunt zien. De beste stoffeerder zal ik wel nooit worden, maar als prototype na een week was ik er best tevreden mee.
Morgen vertrek ik opnieuw naar Boisbuchet, dit keer voor een workshop bij Sigga Heimis, die onder andere voor IKEA ontwerpt. Ik ben benieuwd wat het wordt ... het verslag volgt!
