the ancient art of japanese defecation.

Media_httpbatikkwordp_bhbdg
Een reis naar Japan: het is een ervaring die ik iedereen kan aanraden, zeker de estheten onder u. De Japanners lijken misschien het volk op aarde dat het dichtste bij buitenaards leven aanleunt, maar volgens mij zijn ze gewoon een hogere vorm van leven. Ze zijn nu eenmaal in veel dingen erg goed.

Bloemschikken, bijvoorbeeld, ofte ikebana. Dat doen ze al sinds de 6de eeuw. Ondertussen zijn ze daarbij al zo ver gekomen dat de leegte tussen de bloemen en de ruimte rond de bloemen minstens even belangrijk is voor het concept van het bloemstuk als de bloemen zelf. Go figure.

Of tuinaanleg. Japanners worden extatisch van zorgvuldig aangelegde tuinen met stenenvelden en rotsen, de zogenaamde zentuinen. Het soort dat mijn grootmoeder wellicht "nen eup gravé" zou noemen. Om maar te zeggen: voor überesthetica moet je in Japan zijn. En om te bewijzen dat ze werkelijk van alles het beste maken, check de volgende passage uit het boek "In Praise of Shadows" van Junichiro Tanizaki:

The parlor may have its charms, but the Japanese toilet truly is a place of spiritual repose. It always stands apart from the main building, at the end of a corridor, in a grove fragrant with leaves and moss. No words can describe that sensation as one sits in the dim light, basking in the faint glow reflected from the shoji, lost in meditation or gazing out at the garden. The novelist Natsume Soseki counted his morning trips to the toilet a great pleasure, "a physiological delight" he called it. And surely there could be no better place to savor this pleasure than a Japanese toilet where, surrounded by tranquil walls and finely grained wood, one looks out upon blue skies and green leaves. As I have said there are certain prerequisites: a degree of dimness, absolute cleanliness, and quiet so complete one can hear the hum of a mosquito. I love to listen from such a toilet to the sound of softly falling rain, especially if it is a toilet of the Kanto region, with its long, narrow windows at floor level; there one can listen with such a sense of intimacy to the raindrops falling from the eaves and the trees, seeping into the earth as they wash over the base of a stone lantern and freshen the moss about the stepping stones. And the toilet is the perfect place to listen to the chirping of insects or the song of the birds, to view the moon, or to enjoy any of those poignant moments that mark the change of the seasons. Here, I suspect, is where haiku poets over the ages have come by a great many of their ideas.

Ik ga even mijn handen wassen.