communication specialist & design lover. passionate about chairs, germany, social media, espresso, italo disco and 1930s architecture, to name but a few.
Bij het beschrijven van wolken
zou ik me erg moeten haasten -
al na een fractie van een ogenblik
zijn het niet meer die wolken, maar andere.
Het is wolken eigen
om zich nooit te herhalen
in vorm, nuances, houding of compositie.
Niet bezwaard door enige herinnering
zweven ze moeiteloos boven de feiten.
Wat heb je aan ze als getuigen, waarvan dan ook -
ze waaien ogenblikkelijk naar alle kanten.
Vergeleken met de wolken
lijkt het leven gefundeerd te zijn,
haast bestendig, bijna eeuwig.
Naast wolken
lijkt zelfs een steen een broeder
op wie je kunt bouwen,
maar zij, ach: verre, wispelturige nichtjes.
Laat de mensen maar leven, als ze dat willen,
en daarna doodgaan, ieder op zijn beurt,
zij, de wolken, hebben met heel
dat vreemde gedoe
niets te maken.
Boven jouw hele leven
en het mijne, dat nog niet heel is,
paradeerden en paraderen ze in pracht en praal.
Ze zijn niet verplicht met ons te sterven.
Ook ongezien zullen ze verder zwerven.
(Wislawa Szymborska)
De villa Savoye in Poissy wordt beschouwd als één van de meesterwerken van Le Corbusier. Nochtans was de familie Savoye er helemaal niet zo tevreden mee. Meer nog: volgens moeder Savoye was Corbu verantwoordelijk voor de longontsteking van haar zoon, die hem bijna zijn leven kostte. In de slaapkamer van zoonlief lekte het immers zo erg dat het er constant vochtig en koud was. Moeder Savoye was niet van plan het er bij te laten en wou Le Corbusier voor de rechter slepen als hij het huis niet in orde bracht. De Joodse familie Savoye moest echter vluchten voor de oorlog eer het zover kon komen…
Een ander verdomd knap maar lekkend huis is dat van Rem Koolhaas in Floirac, bij Bordeaux. Ila Bêka en Louise Lemoîne hebben er een film over gemaakt, Houselife. Daarin volgen ze de kuisvrouw des huizes, Guadeloupe, die zo haar eigen opinie heeft over het architecturale hoogstandje. Zo vertrouwt ze de stabiliteit van het zaakje niet helemaal, want waarop steunt de verdieping in godsnaam? ”I hope it all doesn't come tumbling down one day. It just hangs there, you see" De film is soms hilarisch, maar geeft ook een geweldig inzicht in het huis. Een mooi portret, van de gebreken maar ook van de magie van de architectuur. Op het einde krijg je er nog een interview met Rem Koolhaas bij, die in de film een botsing ziet tussen “het platonische concept van schoonmaken en het platonische concept van architectuur”. Moeha. Je kunt de film en het prachtige boek hier bestellen. Check de trailers:
